10 'ταινίες' καθημερινής τρομάρας Σου-ρεαλιστικές προσεγγίσεις του ΚΚ Μοίρη Δημοσίευση: 21 Φεβρουαρίου 2008 Share Δύο δρόμους έχει η ζωή και ο ένας είναι αυτός με τις λεύκες. Αποκλείεται να μην τον έχεις περπατήσει. Α-πο-κλεί-ε-ται να μην είστε πρωταγωνιστής σε μιαν απ’ όλες…..
αυτές τις ταινίες καθημερινής τρομάρας.
Ούτε ο Clive Barker, ούτε ο H.P.Lovecraft θα μπορούσαν να γράψουν έστω μια λέξη για όσα κόβουν τα γόνατα ενός τυχαίου γενναίου άντρα που κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Μπορεί, όμως, να τα γράψει ο Κ.Κ.Μοίρης (κρίνοντας εξ ιδίων τα ίδια και τα αλλότρια).
Βαθμολογία στην κλίμακα τρόμου: 10/10 ακαριαίος θάνατος, 1/10 τρόμαξα αλλά το διασκέδασα.
Ο άνθρωπος που έβλεπε τις στύσεις να περνούν
Να χάσεις τη μία, να μη προλάβεις τη δεύτερη αλλά να μην είσαι στη ράμπα αναχώρησης ούτε στην τρίτη; Αν σου τύχει με τη γυναίκα σου, μπορείς να καθήσεις στο παγκάκι και να πέσεις σε βαρύ συλλογισμό με το χέρι στο μέτωπο (στάση που επιδεικνύει ήπια συντριβή).Αν σου τύχει με την άλλη, καλύτερα να πέσεις στις γραμμές του τραίνου (ο,τι απομείνει από το μέτωπο θα το βρουν κοντά στους αστραγάλους).Tην άλλη φορά, πλήρωσε κάτι παραπάνω και πάρε το Blue Express για να φτάσεις ευθυτενής και on time στον προορισμό σου ( 6/10 εκτός κι αν φοβάσαι να μπεις στο Blue Express , οπότε 8/10).
Μια γάτα που πηδάει μέσα από κάδο σκουπιδιών
Άλουστος, αξύριστος, παντόφλα, περασμένα μεσάνυχτα (η ώρα που βγαίνουν οι απορριματοφόρες, απαραίτητος νεολογισμός για να δώσουμε σασπένς στη σκηνή),σακούλα στα χέρια, σακούλα στο μυαλό, σκυλίσια μέρα σήμερα, σκυλίσια κι η αυριανή, χαμένος στις σκέψεις σου, σηκώνεις καπάκι και πετάγεται ο εξαποδώ με τη μορφή σκουπιδόγατας. Δεν σου ‘φτανε η υποψία στηθάγχης, πάρε και τα ρέστα.Την άλλη φορά θα πετάς τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, κάλλιο ζωντανός παρά με περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες (7/10 , εκτός κι αν είσαι ζωόφιλος οπότε 5/10 ή αν οι γάτες είναι δυό, οπότε 10/10).
Ξανά στα θρανία, εξετάσεις
O μόνιμος εφιάλτης μου, τις μονές μέρες κάθε ζυγού μήνα (έχω τάξη στους εφιάλτες μου). Αδιάβαστος ανάμεσα σε χιλιάδες διαβασμένους που με κοιτάζουν σαν μισό σκουλήκι. Προσπαθώ να εξηγήσω στους επιτηρητές πως κάποιο λάθος έκαναν, πως ξεμπέρδεψα με τους λογαριασμούς αυτούς, πως μόνο αγγλικά και έκθεση μπορώ να γράψω χωρίς να ξεφτιλιστώ αλλά από το στόμα μου δεν βγαίνει λέξη. Αυτό έλειπε να μιλάω και στον ύπνο μου. Φυσικά δίνω λευκή κόλλα και ξυπνάω ένα ράκος, μερικές φορές και δύο ( 4/10 , εκτός κι αν ξέρεις τα θέματα οπότε 2/10 ή η επιτηρήτρια είναι πολύ άσχημη, οπότε 6/10).
Ένα τηλέφωνο που χτυπάει στις 3 τα ξημερώματα
Όταν είσαι 20, θα είναι οι κολλητοί που περνάνε κάτω από το σπίτι και θέλουν να ανέβουν ή να κατέβεις για τις τελευταίες μπύρες ή το μωρό σου που το άφησες μόνο σήμερα και φοβάται τις αστραπές και τις βροντές και θέλει να πεταχτείς ως εκεί να παραστήσεις το αλεξικέραυνο. Όταν περάσεις τα 45 , ασ’το καλύτερα. Ούτε για μπύρες σε θέλουν, ούτε για αγκαλιές στο κρεβάτι. Με μάτια γεμάτα χώματα και στομάχι φορτωμένο με πέτρες θα μπεις στο αυτοκίνητο, θα βάλεις μπρος και θα οδηγήσεις στους άδειους δρόμους προς εκείνο που πάντα ήξερες πως θα αντικρύσεις αλλά ευχόσουν να αργήσει .Όμως ήρθε η ώρα… (εκτός συναγωνισμού και – συνεπώς- βαθμολογίας).
Το ότι σκέφτηκες τρεις φορές πρίν αγοράσεις εκείνο το ροζ πουλόβερ
Kάποτε ήταν φυσικό πως ένα κόκκινο, ένα πορτοκαλί ή ένα λαχανί θα βρισκόταν κρεμασμένα στη ντουλάπα σου ή περήφανα θα πόζαραν στα ράφια της και μετά επάνω σου. Κάποτε.Πόσο μακριά ήταν αυτό το κάποτε, ούτε που το θυμάσαι.Ούτε κι αυτό σε θυμάται βέβαια. Άλλωστε οι μέρες που συναντηθήκατε οι δυό σας είναι τόσο αχνές στη μνήμη σου. Και σήμερα το σκέφτεσαι δέκα μέρες πριν μπεις και ζητήσεις (νομίζοντας πως όλα τα μάτια μέσα στο μαγαζί είναι καρφωμένα πάνω σου) “εκείνο το ροζ πουλόβερ σε XL , εκτός κι αν βγαίνει σε XXL”.Πού πήγαν τα χρωματιστά σου χρόνια ρε γαμώτο ; ( 3/10 εκτός κι αν πρόλαβε και το αγόρασε άλλος οπότε 4/10 ή αν βγαίνει μόνο σε L , οπότε 5/10).
Τα μποφόρ καταμεσής του αχαρτογράφητου Αιγαίου
Αν ήταν να γεννηθώ Φερδινάνδος Μαγγελάνος, όλα θα έβαιναν καλώς ακόμη και με 7ρια ή 8ρια.Τώρα θα προτιμούσα να οδηγήσω μια αγέλη από κροταλίες από τη μια πλευρά της Σαχάρας ως την άλλη (εντάξει, το ξέρω πως δεν έχει κροταλίες στην Αφρική αλλά όταν φοβάσαι όλα επιτρέπονται) παρά να μπω μέσα σε θάλασσα με προβατάκια. Και στο φινάλε, κλέφτες θα γίνουν τα βουνά για να ζήσουν καλοκαιριάτικα ; ( 8/10 κι αν ετοιμάζεται να βγει απαγορευτικό 9/10).
Το διακριτικό χαμήλωμα του volume όταν οι Stiff Little Fingers τραγουδούν Johnny was
Ο χαμηλωμένος ήχος στα ριφς του Johnny was ισοδυναμεί με το κλισέ του χαστουκιού στον κουφό : νιώθει αλλά δεν ακούει, τζούφια λοιπόν η μπούφλα. Αν δεν τρίξουν τα αλουμίνια, αν δεν τρεμοσβήνουν τα φωτιστικά , αν δεν πάρει μόνο του μπρος το πλυντήριο πιάτων, αν δεν βγουν κατουρημένοι οι γείτονες στο διάδρομο να δουν τους εξωγήινους που κατέβηκαν καταμεσής της οικοδομής, το παιχνίδι το έχασες. Βάλε μια μερίδα Koop στο cd player , βάλε τις παντόφλες και το ξεχειλωμένο σώβρακο και γίνε σαν το post-macho μοντέλο του Reiser.Μου ήθελες και ροζ πουλοβεράκι….( 5/10 εκτός κι αν την τελευταία στιγμή αρθείς στο ύψος των περιστάσεων και πάρουν φωτιά τα B&W και το subwoofer , οπότε 7/10 για την γριά από κάτω και τη γεροντοκόρη από πάνω, την τύχη σου μέσα).
Η γυναίκα της διπλανής πόρτας
E, είναι ένας φόβος και τρόμος κι αυτή, ειδικά αν μυρίζει Hypnose, σε κοιτάει μέσα και πίσω από τα μάτια και κάθε φορά που συναντιέστε στο ασανσέρ σκέφτεσαι slow motion σκηνές από τον Τελευταίο Βιασμό (οκ , οκ, Πειρασμός ήταν αλλά όταν φοβάσαι όλα επιτρέπονται).Αν είναι ελεύθερη, ο τρόμος είναι αντάξιος καλών στιγμών Pang Brothers, αν είναι παντρεμένη οι σφυγμοί πέφτουν, σαν σε μέτριο Τζων Κάρπεντερ. Μόλις όμως περάσετε την ίδια πόρτα ταυτόχρονα και μυρίζεις κι εσύ Hypnose επιστρέφοντας στο σπίτι, έρχεται η ώρα για στιβαρό Xίτσκοκ ( 4/10 εκτός κι αν προκύψει προβολή του ανθρώπου “που έβλεπε τις στύσεις να περνούν” , οπότε ο τρόμος σκάει μύτη προσθετικά : 4/10 + 6/10 = τζακ ποτ ).
Η βροχή όταν φοράς κοστούμι
Εσύ που διαβάζεις δεν ξέρω αλλά εγώ όταν βρέχει δεν φοράω ποτέ καλό κοστούμι.Για να βάλω χέρι στη ντουλάπα με τα καλά ρουχαλάκια , πρέπει να ακούσω το προηγούμενο βράδυ τον Σάκη Αρναούτογλου στην ET-3. Αν μου δώσει το ok , βγαίνω σα γαμπρός, αλλιώς σα λέτσος. Να φοράς το λατρεμένο σου Armani και έξω να σε κατουράνε τα χερουβείμ και σεραφείμ είναι σκηνή από την Αποκάλυψη, που- δεν ξέρω γιατί- παρέλειψε να την καθαρογράψει ο Ιωάννης ( 9/10 σε κάθε περίπτωση, δεν μας έφταναν όλα τα άλλα , πρέπει να υπομένουμε και το Σάκη κάθε βράδυ).
Σε δημόσιες τουαλέτες, νύχτα , ολομόναχος
Με την προϋπόθεση πως είσαι straight (όλα τα γερά κλισέ θέλουν τις τουαλέτες να κατακλύζονται είτε από ορδές gays ή από στρατιές zombies νυχτιάτικα), αυτή είναι some hell of experience. Είσαι μόνος , το χλωμό φως από πάνω σου τρεμοσβήνει , ακαθόριστοι ήχοι από υγρά που κυλάνε , σαν να άκουσες βήματα αλλά δεν , κατεβάζεις γρήγορα το φερμουάρ , την άλλη φορά θα πιείς πέντε μπύρες λιγότερες , ένας μεταλλικός θόρυβος όπως όταν σέρνεται κλειδί σε σκουριά , μια ξινή μυρωδιά κολλάει ήδη πάνω στα ρούχα σου, εύχεσαι να μπει κάποιος μέσα αλλά με τι θα μοιάζει άραγε αυτός ο κάποιος ;….. δεν τέλειωσες αλλά ανεβάζεις γρήγορα το φερμουάρ , κοιτάς ξανά τριγύρω και η καρδιά σου πάει να γίνει κομμάτια , τρέχεις προς την έξοδο όταν βλέπεις αίμα στα χέρια σου , λίγο πριν πέσεις λιπόθυμος από τον πόνο και την τρομάρα με τα μούτρα πάνω στα κατουρημένα πλακάκια καταλαβαίνεις πως έκλεισες στραβά το φερμουάρ , τι άγχος κι αυτό σήμερα…..( 9/10 γκαραντί κι αν τυχόν σκάσει μύτη κανένα zombie πάμε για έμφραγμα on site ….αν προλάβουμε, ασφαλώς ).
50 χρόνια Lego
