10 απολαύσεις για τις δύσκολες ώρες Δημοσίευση: 06 Φεβρουαρίου 2008 Share Ένα συρτάρι με εντελώς αγαπημένες συνήθειες-ηρεμιστικά που καταπίνω όταν στριμώχνομαι από μια δύσκολη μέρα ή μετά από μια άσχημη νύχτα. Ξανά και ξανά γιατί μία ίσον καμία. Είμαι πιστός στις εμμονές μου εγώ.
Το μοντέλο του Πίκμαν – H.P.Lovecraf
Tρομακτική ιστορία που ρίχνει τη θερμοκρασία του αίματός μου κάτω από το απόλυτο μηδέν μέσα σε 15 –μόνο- σελίδες. Όσοι δοκίμασαν-και επέζησαν- ξέρουν. Για όσους δεν τόλμησαν ακόμη, προειδοποιώ πως ο Lovecraft δεν είναι King, παρά την κοινή τους East Coast καταγωγή. Ο Howard Phillips είναι ο ορισμός του πεσιμιστή και κυνικού και έτσι – υποθέτω- εξηγείται η μεταξύ μας χημεία (αλλά μη του το πείτε , υπέφερε πολύ πριν πεθάνει, δεν χρειάζεται κι άλλο πόνο).
Τhe Köln Concert – Keith Jarrett
Τα ξανάπαμε. Δεν θα βαρεθώ να τα ξαναλέω: ζηλεύω θανατερά όσους στις 24 Ιανουαρίου του 1975 ήταν καθισμένοι στις βελούδινες καρέκλες του Cologne Opera House.Αυτοί μπορούν να λένε “ήμουν κι εγώ εκεί”. Τυχεροί σημερινοί 55ρηδες , 65ρηδες , 75ρηδες. Φύγαν ή θα φύγουν , κάποτε, έχοντας πάρει μια μικρή γεύση από το πώς θα ακουγόταν ο παράδεισος αν ήταν κλεισμένος μέσα σε ένα πιάνο (πολύ ποιητικό βγήκε αυτό και θα μου χαλάσει το cool προφίλ).
Μια βόλτα στο βουνό με βροχή
Να κοιτάζω προς τα πάνω και να νιώθω εκατομμύρια μικρά τσιμπήματα στα μάγουλά μου, στο μέτωπό μου, στο λαιμό μου, ανάμεσα στα μαλλιά μου (μην ανοίγεις πληγές τώρα). Αυτή είναι εμπειρία, μακριά από τσιμέντα. Μόνος εσύ, το χώμα, τα βήματά σου, οι σκέψεις σου (σιγά μη καθόταν μόνες στο σπίτι αυτές οι κουφάλες). Και προς Θεού: άσε κινητά, πορτοφόλια και mp3 πίσω. Βροχή, φύλλα και χώμα πας να συναντήσεις, όχι τον δικηγόρο σου.
Ραδιόφωνο στα μεσαία
Κλείνω φώτα, τους διώχνω όλους (νομίζω, απλά δεν με αντέχουν και ξεπόρτισαν μόνοι τους), πιάνω Ράδιο-Βαρσοβία ή ο,τι άλλο πρώην ανατολικό τραβάει η όρεξή μου (παλιά απωθημένα είναι αυτά) , πέφτω πάνω σε μουντά σαξόφωνα και όρθια μπάσα με παράσιτα, ακούω φωνές σαν από άλλον πλανήτη, είναι μόνο 2000 χιλιόμετρα μακριά μου και σιγά-σιγά βγαίνω από το σώμα μου. Για μισή ώρα, άντε μία. Οι εξωσωματικές ραδιο-εμπειρίες κοστίζουν και δεν είναι για χόρταση, άσε που η συμμορία επιστρέφει στο σπίτι. Πολύ λίγο ήταν γαμώτο…..
Ένα σουφλέ σοκολάτας
Να την έχω απέναντί μου και να μου μιλάει ασταμάτητα, για τις φίλες της, για τα προγράμματά της, για τις διακοπές της, για τα γενέθλιά της, για αυτά που αγαπάει, γι αυτά που την ενοχλούν πάνω μου, για το πώς θα είναι σε πέντε χρόνια από σήμερα, για το ότι θέλει παιδιά αλλά δεν ξέρει πόσα (πολλά πάντως) , για το κάμπριο που θέλει να της το πάρω σε κόκκινο, για το αν θα αποκτήσει κυτταρίτιδα , αν θα της πάνε οι μύτες στο μαλλί….εγώ κι αυτή, μόνοι.
Α ναι….και ένα σουφλέ σοκολάτας που είναι το αγαπημένο της, στο γωνιακό τραπέζι του πάνω ορόφου. Οι σπάνιες στιγμές που μόνο ένα θηλυκό μπορεί να σου χαρίσει.
“Ευχαριστώ μπαμπά, τέλειο ήταν πάλι το σουφλέ, φεύγουμε τώρα ;”.
Μια καλή κουβέντα με λίγα λόγια, η τέλεια χημεία
Αν και είναι φορές που χάνω το μέτρο και χάνομαι μέσα σε ωραία λόγια που με περικυκλώνουν, συνήθως προτιμώ να ακούω. Να βλέπω αυτόν που μιλά μέσα από το βαθύ κόκκινο ενός Cabernet , αυτήν που ψιθυρίζει μέσα από τα μάτια της (για να δω τι άλλο κρύβει εκεί μέσα). Kαι να μυρίζω τις κουβέντες, κάθε λέξη έχει τις δικές της ορμόνες και όλες μαζί – αν μπουν σε σειρά- είναι ικανές να με λιώσουν. Προυπόθεση τα στόματα απέναντί μου να είναι ένα, δύο, τρία , άντε τέσσερα. Μετά προφασίζομαι υπόταση (δοκιμασμένη συμβουλή έμπειρης κουβεντιάστρας) και παίρνω το στόμα μου και φεύγω. Χημεία είπαμε, όχι αλχημεία.
Ένα Grand Cru που μπορώ να πληρώσω
Αρκεί να μπορώ να το μοιραστώ έστω και με έναν άνθρωπο που αγαπώ. Αν πίνω κρασί μόνος έχει άλλη γεύση, θαρρείς και με εκδικείται. Δεν είναι εποχές αυτές για ν’ ανοίγουμε λογαριασμούς και με κρασιά. Αλλά και το “Διονυσιακό Νέκταρ Ολύμπου” , που κάποτε θα ξεπληρώσω γιατί δεν πληρώνεται μετρητοίς αυτό, με αποζημίωνε -κάθε φορά που το χρειάστηκα- με ένα χαμόγελο που το ξεκρέμαγα (το άλλο πρωί) από το ταβάνι. Αυτό δεν ήταν απόσταγμα, ήταν LSD με ένεση ganja. Να θυμηθώ να προτείνω του Θανάση να το βαφτίσει Timothy Leary στο πατητήρι.
Ύπνος αγκαλιά με τα Asterix
Ποια πουπουλένια παπλώματα και ποια διαστημικά στρώματα ; Υπεξαιρώ από το διπλανό δωμάτιο μιαν αγκαλιά Γαλάτες και χάνομαι στα στενά του χωριού τους και του δάσους τους. Ακόμη κι αν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου (όταν ανακαλύψει ο διπλανός τα άδεια ράφια), λέω χαλάλι αυτός ο παλιμπαιδισμός. Ρίχνει την πίεση και ανεβάζει το HDL, εγγυημένα (αρκεί να μη σου ανοίξει η όρεξη και τρέχεις για αγριογούρουνα νυχτιάτικα).
Να γράφω σάουντρακς (κλεμμένα) για τις νύχτες άλλων
Αυτό ποτέ δεν θα το βαρεθώ , never say never αλλά έχω εμβολιαστεί για μελλοντικές παρενέργειες. Έγραψα αμέτρητα για φίλους, για λιγότερο φίλους, για γνωστούς, για άγνωστους γνωστούς. Κάποια ίσως ζουν ακόμη, με λίγο από μένα μέσα τους. Τα περισσότερα υποθέτω πως έχουν αποδημήσει στον παράδεισο , ιδίως αυτά που δεν πρόλαβαν τις τεχνολογικές εξελίξεις και κλείστηκαν σε μια εξηντάρα ή ενενηντάρα κασέτα, που γέμισε μια μέρα άμμο και ξεθυμασμένη μπύρα και έκλεισε για πάντα τα μάτια ευτυχισμένη σε ένα ντουλαπάκι αυτοκινήτου χωρίς κλιματισμό.
Λίγες μέρες πριν – όταν ετοίμαζα άλλο ένα- ήρθε και με ρώτησε αν στ’ αλήθεια ακούω Interpol, Editors και Αrchive. Όταν διαπίστωσε (με τα ματάκια του και τα αυτάκια του) πως έτσι είναι, κέρδισα εκατονογδόντα πόντους στην κλίμακα αξιολόγησης πατεράδων και ένα χτύπημα στην πλάτη. Δεν του φαίνεται αλλά έχει βαρύ χέρι ο άτιμος…
Δυό γουλιές από “μυρωμένο θάμνο” Με τους καφέδες πήρα διαζύγιο, όχι ακριβώς συναινετικό αλλά δεν είναι ώρα να ξύνουμε πληγές. Bλέπω ακόμη ταινίες όπου απλώνονται στα τραπέζια των diners και η καφετιέρα πηγαινοέρχεται γεμίζοντας τις κούπες και δακρύζω από συγκίνηση, δεν πα’ να παίζει κι ο Ρόουαν Άτκινσον.
Συμβιβάστηκα με ζουμιά που κάνουν καλό στα νεφρά και είναι και αντιοξειδωτικά. Δεν το διασκέδαζα κιόλας αλλά προκειμένου να αυτοκτονήσουν τα φλυτζάνια στο σπίτι, κάτι έπρεπε να γίνει.
Από την ώρα όμως που μπήκε στο σπίτι ο “μυρωμένος θάμνος” άρχισα δειλά-δειλά να το διασκεδάζω. Μυρίζει σα καλοβουτυρωμένο μπισκότο και όταν κυλάει από τον οισοφάγο, το στομάχι λιποθυμάει από συγκίνηση.
Είναι, πάντως, τραγικό να γράφεις διθυράμβους για ένα τσάι.
Ένα καθαρό άσπρο πουκάμισο Όπως το λέω. Καθαρό , φρεσκοπλυμένο, φρεσκοστεγνωμένο, φρεσκοσιδερωμένο κι από το χέρι στο μαχαίρι. Ούτε κρεμάστρες, ούτε ντουλάπες, ούτε συρτάρια. Βγαίνεις από το μπάνιο, ρίχνεις πάνω σου ένα ψέκασμα (αντρίκιο, ένα φλιτ D&G και τέρμα) , και μπαίνεις μέσα στο πουκάμισο. Γιατί ένα άσπρο μπουζάτο πουκάμισο σε φοράει, δεν το φοράς, εκτός κι αν είσαι ο Λάκης Γαβαλάς και το έχεις ήδη τιθασεύσει. Και όχι πειράματα.Αν είναι να μπει γραβάτα, σκούρη μονόχρωμη δια ροπάλου. Δεν είναι στυλιστική συμβουλή, it’s an order !
Για να καταλαβαινόμαστε αγόρια μου….
Λείπουν οι κλασσικές ανδρικές εμμονές , τουτέστιν σεξ-γήπεδο-μπαρότσαρκα-σεξ (ξανά) ; Ασφαλώς.
Μερικά πράγματα είναι προτιμότερο να τα ζεις ή να τα φαντάζεσαι παρά να τα γράφεις. Ίσως έχουν καλύτερη γεύση έτσι…
