Οι άντρες της χρονιάς 2008 Τα βραβεία αποφασίζει και απονείμει ο ΚΚ Μοίρης Δημοσίευση: 30 Δεκεμβρίου 2008 Share Αν έγραφα για τον Τζον Eλκάν- τον διάδοχο Aνιέλι στο Gruppo Fiat- ή τον Γιάννη Χαρούλη (τον κλώνο του Ξυλούρη εν έτη 2008, τι σου κάνει η κουφάλα η γενετική) , θα με περνάγατε για βλόγερ με ειδικές δεξιότητες. Και τέτοια ψηφοφορία για βλόγερς δεν έχει, οπότε τσάμπα το παράσημο.
Τα εξόχως προφανή λοιπόν και μερικά απολύτως προσωπικά.
Γεροί να ‘μαστε, να ανακαλύπτουμε κάρβουνα και διαμαντάκια και μέσα στο 2009.
Μπάρακ Ομπάμα Το είπε και το Time, οπότε τι κάθομαι και γράφω αντί να κάνω ένα θεαματικό copy-paste ;
Ούτε ο έγχρωμος Κένεντυ είναι , ούτε οι εποχές είναι ίδιες, ούτε και οι άνθρωποι.
Αυτό που είναι όμως, είναι η εικόνα της χώρας του και απομένει να δείξει – με πράξεις ή παραλείψεις- αν οι επιφυλακτικοί η οι ενθουσιώδεις θα κερδίσουν το στοίχημα πως μια χώρα δεν αλλάζει από ένα πρόσωπο, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν θα πόνταρα πολλά, όχι γιατί το “yes, we can” δεν άγγιξε έστω μια γωνιά μου (ούτε λόγος για χορδή) αλλά γιατί πρέπει και αυτοί που κατά παράδοση κυβερνούν να του πουν “yes, you may”.
Ηγούμενος (ex) Εφραίμ Θα ήθελα να πιστεύω πως δεν ήταν παρά ο πολιορκητικός κριός. Ή ο αποδιοπομπαίος τράγος όταν όλα βγήκαν στη φόρα. Ή έστω ο λάθος άνθρωπος στη σωστή θέση. Με βολεύει πολύ περισσότερο η αλήθεια που θέλω να φτιάξω και όχι αυτή που ψήνουν εντός του “κλαμπ των 300”, καθώς τα όρια ευθύνης και ανευθυνότητας είναι -κατ’ αυτούς- δυσδιάκριτα. Οι συμμέτοχοι προτίμησαν να υποδυθούν τους ηλίθιους δείχνοντας με το δάχτυλο τον Ρασπούτιν του Αγίου Όρους ως υπεύθυνο όλων των δεινών, ενώ αυτοί απλά υπέγραφαν όσο εκείνος προσευχόταν.
Ντιμίτρι Μεντβέντεφ – Βλαδίμηρος Πούτιν “Δεν μπορείς να ανεβάζεις τον Πούτιν κάθε χρόνο στο βάθρο” μου μήνυσε ο αρχισυντάκτης μου όταν του έστειλα τη φετινή λίστα.”Από τη στιγμή που αυτός μπορεί να γίνεται τη μια χρονιά Πρόεδρος, την άλλη πρωθυπουργός , την επόμενη τσάρος και κατόπιν – αν τον εξυπηρετεί θεσμικά- πατριάρχης, κάθε χρόνο Πούτιν θα σερβίρουμε εδώ μέσα” απάντησα , κλείνοντας το ενδεχόμενο ανασχηματισμού της λίστας.
Ο Μεντβέντεφ μπήκε στο top γιατί κάποιος πρέπει να κρατά ζεστή την καρέκλα μέχρι να επιστρέψει ο Βλαδίμηρος.
Ανδρέας Βγενόπουλος Μπορούν αν θέλουν οι πράσινοι να του στήσουν και άγαλμα καταμεσής του νέου γηπέδου-Τσίπρα επιτρέποντος- θεωρώντας τον ως τον πρωτοστάτη της εκθρόνισης της κακής δυναστείας των Βαρδινογιανόφ. Μπορούν οι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να του κρατάνε μούτρα γιατί μήνυσε τον αρχηγό τους και οι του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ζητάει ως και τη BMW F 650 του Αλέξη για λύτρα. Μπορεί οι άλλοι τραπεζίτες να βγάζουν σπυριά στο άκουσμα και μόνο της λέξης MIG. Όλα μπορούν. Εκτός από το να μη τον βάλεις μέσα στη λίστα, παρά την απεγνωσμένη του προσπάθεια να βγει από αυτήν επιλέγοντας το πιο mafia-like κούρεμα από καταβολής επιχειρηματικότητας στην χώρα αυτή.
Paul Krugman Νομπελίστας Οικονομικών που είναι πιο διάσημος για την μακρόχρονη αρθρογραφία του στους New York Times, σαν να δίνουν δηλαδή Υπουργείο στον Τατούλη ελέω του βλογ του ή Πούλιτζερ στον Τράγκα για τις εκπομπές του στον Real. Ευτυχώς για όλους ο Krugman δεν ανήκει στην συγκεκριμένη συνομοταξία καθώς η ακαδημαϊκή προϊστορία του στο Γέιλ, το Στάνφορντ, το ΜΙΤ, το Πρίνστον και η πίστη του στα πρότυπα ενός-εξ ανάγκης- κοινωνικού κράτους δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για το σπουδαίο του ανδρός. Μας τα χάλασε λίγο διακηρύσσοντας σε υψηλούς τόνους πως “το 2009 θα είναι χρονιά-κόλαση” αλλά και ο αξέχαστος Γκαργκάνας τα ίδια δεν έλεγε κάθε χρόνο επί τόσα χρόνια;
Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου Ίσως να είναι καλά παιδιά ή μάλλον να “ήταν” γιατί άγιοι στην πολιτική- όπως απέδειξε δια της πλαγίας ο Εφραιμ- δεν υπάρχουν. Πέρα από την επί μέρους κριτική των όσων έπραξαν, δεν έπραξαν, συγκάλυψαν ή ενορχήστρωσαν καθένας στο δικό του μαγαζί, ο κοινός παρονομαστής είναι ένας : αν τους έλεγαν Κατσάμπα αντί των βαρέων ονομάτων που φέρουν στις πλάτες τους , αποκλείεται να ηγούνταν των κομμάτων τους και της χώρας (ο ένας, ο άλλος ετοιμάζεται αποδεικνύοντας την αξία της σιωπής).Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα να τους έλεγαν Κατσάμπα αφού έτσι κι αλλιώς για τα πανηγύρια είμαστε.
Δημήτρης Παπαιωάννου Ο Εθνικός Alternative Entertainer (σιγά μην πονοκεφαλιάζω για το πώς μεταφράζεται το “χορογράφος, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης” ) όχι μόνο τη Μήδεια Β , αλλά και την Γκόλφω να ανέβαζε θα έκανε sold out από τη στιγμή που θεωρείται πλέον-δικαίως ή αδίκως ας το κρίνουν οι θεσμικά ειδικοί, εγώ ένας απλός βλόγερ είμαι- ως ένα από τα τοτέμ της πολιτιστικής ζωής της χώρας.Λένε-οι ειδικοί πάλι-πως η τέχνη χάνει μεγάλο κομμάτι της αξίας της όταν γίνεται προϊόν μαζικής κατανάλωσης και μείζονος εμπορικής απήχησης και αυτό νομίζω πως ο Παπαιωάννου έχει τη δυνατότητα να το χαλιναγωγήσει πριν γίνει η εγχώρια Μαντόνα, θου Κύριε φυλακή τω βρωμοστόματί μου.
Γιώργος Αυγερόπουλος Όχι γιατί μέσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος αλλά γιατί ο Αυγερόπουλος είναι 100% αρτιμελής και παίζει “εν ου παικτοίς”.Tα – ντρέπομαι να τα αποκαλέσω έτσι ξερά- ντοκιμαντέρ του είναι εργάκια τέχνης, δουλεμένα με ψυχή και σώμα.Ακατάλληλα για την ξέκωλη εγκεφαλικά ελληνική τηλεόραση για την οποία οι Αυγερόπουλοι είναι ξένο σώμα εξ ου και η εξορία του “Εξάντα” σε ζώνες που μόνο τα βαμπίρ κυκλοφορούν στους δρόμους και στους καναπέδες.Eκτός των άλλων δεν έχει την πόζα και το υφάκι του Kούλογλου και είναι φίλος φίλης μου. Δώδεκα πόντοι και λογαριασμό δεν δίνω.
Xίλαρυ Κλίντον
Δεν κατάλαβα το υφάκι με το οποίο –σαν να- λέτε “τι μας λέει τώρα ο παπάρας”.
Σας λέω τα αυτονόητα. Και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να επιχειρηματολογήσω.
Κωνσταντίνος Πιλάβιος – Χρήστος Τριανταφύλλου “Tι είναι αυτό ;” “Ποιοι είναι αυτοί ;” .
Aν έγραφα για τον Νίκο Περράκη (δεν τολμώ να πληκτρολογήσω Τεο) και την Ελένη Καραίνδρου (εντάξει, ορμονική αδεία), κανείς δεν θα ρώταγε.
Τώρα ρωτήστε.Έχω απαντήσεις.
Ο Κωνσταντίνος ζει εδώκαι ο Χρήστος εδώ. Μερικές φορές ζουν και οι δυο μαζί σε έναν τόπο που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τη φτήνια που μας περιτριγυρίζει.
Για να δανειστώ λόγια του Χρήστου-που γεννά μουσικές σπάνιες- αυτό που ρίχνουν καταπάνω στο βαλκανικό μπαρόκ μας είναι “Everything that can break your mind!”.
Eλπίζω να καταφέρουν- οι δυό τους και άλλοι όμοιοί τους, men of the year κι αυτοί- να κάνουν κομμάτια αυτή τη θολή βιτρίνα που δεν μας αφήνει να δούμε τι όμορφο ζει εκεί έξω.
Το ανώνυμο 16χρονο Καλό είναι το χαΐδεμα αυτιών αλλά όταν η οργή τους μεταλλάσσεται σε ξύλινη γλώσσα, δεν ξέρεις από τι να προφυλαχτείς. Από την τυφλή αντίδραση των “νοικοκυραίων” απέναντι στα δικά τους –στην ουσία- παιδιά κι εγγόνια ή από την αφυδατωμένη μάσκα του ενήλικα που φοριέται, άτσαλα, πάνω από μια φρέσκια φάτσα που πετάει σπίθες;
Τόσοι νέοι άνθρωποι θέλουν ηγέτες. Γιατί; (το έκλεψα ακέραιο από δω)
Μα γιατί; Αφού μας βλέπουν πως εμείς, οι της απόσυρσης, χορτάσαμε από δαύτους.
Άρι Φόλμαν
Ο Άρι είναι ο ισραηλινός σκηνοθέτης του Waltz with Bashir.Οι τρίχες μου- όσες καλόψυχες αντέχουν ακόμη τη συμβίωση μαζί μου- με ευγνωμονούν που κατόρθωσα να τους αποδείξω πως είναι ακόμη ζωντανές, μένοντας όρθιες και στα 90 λεπτά του Waltz. Μαθήματα ιστορίας, λέει. Κι ο Φόλμαν παίρνει την ιστορία και τη βγάζει βόλτα χωρίς ούτε ένα ρούχο μπρος στα πεινασμένα μάτια μας. Δεν έχω άλλες λέξεις. Αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι άλλο αλλά σινεμά δεν είναι. Δεν έχω λέξεις. Ο Άρι όμως είχε και λέξεις και εικόνες και cojones και γι αυτό βρίσκεται σήμερα εδώ, ανάμεσά μας.
Οι απόντες Όχι, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν μπήκε στους Άντρες της Χρονιάς. Αφήνω την άγρια ικανοποίηση της επιδερμικής συγκίνησης για τους e-παναστάτες της γραφίδας και του πληκτρολόγιου που έχασαν το μέτρο και χρησιμοποιούν ακόμη το νωπό του αίμα για μελάνι.
Ούτε και ο Άλεξ Μεσχισβίλι είναι. Απ’ ότι φαίνεται πάψαμε να ντρεπόμαστε. Ο,τι δεν είναι στην TV, απλά δεν υπάρχει.
Το είπε και το Time, οπότε τι κάθομαι και γράφω αντί να κάνω ένα θεαματικό copy-paste ; 
Θα ήθελα να πιστεύω πως δεν ήταν παρά ο πολιορκητικός κριός. Ή ο αποδιοπομπαίος τράγος όταν όλα βγήκαν στη φόρα. Ή έστω ο λάθος άνθρωπος στη σωστή θέση. Με βολεύει πολύ περισσότερο η αλήθεια που θέλω να φτιάξω και όχι αυτή που ψήνουν εντός του “κλαμπ των 300”, καθώς τα όρια ευθύνης και ανευθυνότητας είναι -κατ’ αυτούς- δυσδιάκριτα. Οι συμμέτοχοι προτίμησαν να υποδυθούν τους ηλίθιους δείχνοντας με το δάχτυλο τον Ρασπούτιν του Αγίου Όρους ως υπεύθυνο όλων των δεινών, ενώ αυτοί απλά υπέγραφαν όσο εκείνος προσευχόταν.
“Δεν μπορείς να ανεβάζεις τον Πούτιν κάθε χρόνο στο βάθρο” μου μήνυσε ο αρχισυντάκτης μου όταν του έστειλα τη φετινή λίστα.”Από τη στιγμή που αυτός μπορεί να γίνεται τη μια χρονιά Πρόεδρος, την άλλη πρωθυπουργός , την επόμενη τσάρος και κατόπιν – αν τον εξυπηρετεί θεσμικά- πατριάρχης, κάθε χρόνο Πούτιν θα σερβίρουμε εδώ μέσα” απάντησα , κλείνοντας το ενδεχόμενο ανασχηματισμού της λίστας.
Μπορούν αν θέλουν οι πράσινοι να του στήσουν και άγαλμα καταμεσής του νέου γηπέδου-Τσίπρα επιτρέποντος- θεωρώντας τον ως τον πρωτοστάτη της εκθρόνισης της κακής δυναστείας των Βαρδινογιανόφ. Μπορούν οι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να του κρατάνε μούτρα γιατί μήνυσε τον αρχηγό τους και οι του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ζητάει ως και τη BMW F 650 του Αλέξη για λύτρα. Μπορεί οι άλλοι τραπεζίτες να βγάζουν σπυριά στο άκουσμα και μόνο της λέξης MIG. Όλα μπορούν. Εκτός από το να μη τον βάλεις μέσα στη λίστα, παρά την απεγνωσμένη του προσπάθεια να βγει από αυτήν επιλέγοντας το πιο mafia-like κούρεμα από καταβολής επιχειρηματικότητας στην χώρα αυτή.
Νομπελίστας Οικονομικών που είναι πιο διάσημος για την μακρόχρονη αρθρογραφία του στους New York Times, σαν να δίνουν δηλαδή Υπουργείο στον Τατούλη ελέω του βλογ του ή Πούλιτζερ στον Τράγκα για τις εκπομπές του στον Real. Ευτυχώς για όλους ο Krugman δεν ανήκει στην συγκεκριμένη συνομοταξία καθώς η ακαδημαϊκή προϊστορία του στο Γέιλ, το Στάνφορντ, το ΜΙΤ, το Πρίνστον και η πίστη του στα πρότυπα ενός-εξ ανάγκης- κοινωνικού κράτους δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για το σπουδαίο του ανδρός. Μας τα χάλασε λίγο διακηρύσσοντας σε υψηλούς τόνους πως “το 2009 θα είναι χρονιά-κόλαση” αλλά και ο αξέχαστος Γκαργκάνας τα ίδια δεν έλεγε κάθε χρόνο επί τόσα χρόνια;
Ίσως να είναι καλά παιδιά ή μάλλον να “ήταν” γιατί άγιοι στην πολιτική- όπως απέδειξε δια της πλαγίας ο Εφραιμ- δεν υπάρχουν. Πέρα από την επί μέρους κριτική των όσων έπραξαν, δεν έπραξαν, συγκάλυψαν ή ενορχήστρωσαν καθένας στο δικό του μαγαζί, ο κοινός παρονομαστής είναι ένας : αν τους έλεγαν Κατσάμπα αντί των βαρέων ονομάτων που φέρουν στις πλάτες τους , αποκλείεται να ηγούνταν των κομμάτων τους και της χώρας (ο ένας, ο άλλος ετοιμάζεται αποδεικνύοντας την αξία της σιωπής).Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα να τους έλεγαν Κατσάμπα αφού έτσι κι αλλιώς για τα πανηγύρια είμαστε.
Ο Εθνικός Alternative Entertainer (σιγά μην πονοκεφαλιάζω για το πώς μεταφράζεται το “χορογράφος, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης” ) όχι μόνο τη Μήδεια Β , αλλά και την Γκόλφω να ανέβαζε θα έκανε sold out από τη στιγμή που θεωρείται πλέον-δικαίως ή αδίκως ας το κρίνουν οι θεσμικά ειδικοί, εγώ ένας απλός βλόγερ είμαι- ως ένα από τα τοτέμ της πολιτιστικής ζωής της χώρας.Λένε-οι ειδικοί πάλι-πως η τέχνη χάνει μεγάλο κομμάτι της αξίας της όταν γίνεται προϊόν μαζικής κατανάλωσης και μείζονος εμπορικής απήχησης και αυτό νομίζω πως ο Παπαιωάννου έχει τη δυνατότητα να το χαλιναγωγήσει πριν γίνει η εγχώρια Μαντόνα, θου Κύριε φυλακή τω βρωμοστόματί μου.
Όχι γιατί μέσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος αλλά γιατί ο Αυγερόπουλος είναι 100% αρτιμελής και παίζει “εν ου παικτοίς”.Tα – ντρέπομαι να τα αποκαλέσω έτσι ξερά- ντοκιμαντέρ του είναι εργάκια τέχνης, δουλεμένα με ψυχή και σώμα.Ακατάλληλα για την ξέκωλη εγκεφαλικά ελληνική τηλεόραση για την οποία οι Αυγερόπουλοι είναι ξένο σώμα εξ ου και η εξορία του “Εξάντα” σε ζώνες που μόνο τα βαμπίρ κυκλοφορούν στους δρόμους και στους καναπέδες.Eκτός των άλλων δεν έχει την πόζα και το υφάκι του Kούλογλου και είναι φίλος φίλης μου. Δώδεκα πόντοι και λογαριασμό δεν δίνω.
“Tι είναι αυτό ;” “Ποιοι είναι αυτοί ;” .
Καλό είναι το χαΐδεμα αυτιών αλλά όταν η οργή τους μεταλλάσσεται σε ξύλινη γλώσσα, δεν ξέρεις από τι να προφυλαχτείς. Από την τυφλή αντίδραση των “νοικοκυραίων” απέναντι στα δικά τους –στην ουσία- παιδιά κι εγγόνια ή από την αφυδατωμένη μάσκα του ενήλικα που φοριέται, άτσαλα, πάνω από μια φρέσκια φάτσα που πετάει σπίθες;
Ο Άρι είναι ο ισραηλινός σκηνοθέτης του Waltz with Bashir.Οι τρίχες μου- όσες καλόψυχες αντέχουν ακόμη τη συμβίωση μαζί μου- με ευγνωμονούν που κατόρθωσα να τους αποδείξω πως είναι ακόμη ζωντανές, μένοντας όρθιες και στα 90 λεπτά του Waltz. Μαθήματα ιστορίας, λέει. Κι ο Φόλμαν παίρνει την ιστορία και τη βγάζει βόλτα χωρίς ούτε ένα ρούχο μπρος στα πεινασμένα μάτια μας. Δεν έχω άλλες λέξεις. Αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι άλλο αλλά σινεμά δεν είναι. Δεν έχω λέξεις. Ο Άρι όμως είχε και λέξεις και εικόνες και cojones και γι αυτό βρίσκεται σήμερα εδώ, ανάμεσά μας.
