Τα 10 καλύτερα τραγούδια / soundtrack σε ταινίες των ‘80s Κωνσταντίνος Τσάβαλος Δημοσίευση: 20 Μαρτίου 2010 Share Είναι τα 10 τραγούδια που, σε ένα παράλληλο μουσικό σύμπαν, θα στέκονταν ως αυτόφωτα δείγματα μουσικής μεγαλοφυΐας χωρίς να χρειάζονται τη συμβολή του χρόνου ώστε να αποδείξουν την αδιαφιλονίκητη αξία τους.
Footloose - Kenny Loggins
Το «Footloose» θεωρείται ως η ταινία που στιγμάτισε το είδος αυτό, δίνοντας του μια δυναμική και πέραν των ενήλικων ακροατηρίων. Διαθέτει όλα εκείνα τα κλασικά στοιχεία ενός 80s τραγουδιού: τον κολλητικό ρυθμό, τα στακατα ντραμ, τα κιθαριστικά «hooks» και τα πανηγυρτζίδικα φωνητικά.
Ο ιταλός Giorgio Moroder και ο συνοδοιπόρος του στη μουσική και την τρέλα, ο Pete Bellotte, έγραψαν αυτό το κομμάτι για τις ανάγκες του σαουντρακ του «Scarface», το 1983. Μπορεί ο τραγουδιστής του έκτοτε να χάθηκε και τα ίχνη του να αγνοούνται, το τραγούδι όμως στέκεται ακόμη και σήμερα αγέρωχο, σε όποιο μπαράκι ή κλαμπ κι αν παιχτεί.
Flashdance – Irene Cara
Η πρώτη συνεργασία των δυο πιο διάσημων αμερικανών κινηματογραφικών παραγωγών, του Don Simpson και του Jerry Bruckheimer, ξεκίνησε με την ταινία αυτή. Το σαουντρακ της έβγαλε ακόμη ένα σπουδαίο κομμάτι, το «Maniac» του Michael Sembello, αλλά ήταν το «Flashdance... What a Feeling» αυτό που έκανε τελικώς τη διαφορά…
Το βασικό μουσικό θέμα (και τραγούδι) της σπουδαίας ταινίας «The Breakfast Club», το οποίο το σκοτσέζικο συγκρότημα έγραψε κατά παραγγελία του ίδιου του σκηνοθέτη της, του John Hughes. Πλέον, τραγούδι και ταινία έχουν γίνει συνώνυμα, όπως φάνηκε κι από την προ ημερών συγκινητική μεταθανάτια βράβευση του σκηνοθέτη της, στα Βραβεία Όσκαρ 2010.
Δεν υπάρχει «Back to the Future» χωρίς το τραγούδι αυτό, όπως επίσης δεν υπάρχει και «The Power of Love» χωρίς Michael J. Fox και αυτοκίνητα DeLorean να το περιβάλλουν. Στο βιντεοκλίπ του εμφανίζεται και ο «Dr. Emmett Brown» (ο μέγας ηθοποιός Christopher Lloyd).
Hazy Shade of Winter - Bangles
Η ταινία «Less Than Zero» (με τους Robert Downey Jr. και Andrew McCarthy) ξεκινάει με το κομμάτι αυτό, βάζοντας τον θεατή αυτοστιγμεί στο ηδονικό κλίμα των 80s, γεμάτο γρήγορα αγωνιστικά αυτοκίνητα, φαντεζί γυναίκες, ναρκωτικά και πολύ χρήμα.
Με το τραγούδι αυτό ο Daniel LaRusso αγωνίστηκε στο τουρνουά καράτε του All-Valley, νικώντας τους αντιπάλους του, σπάζοντας το πόδι του στον τελικό, αλλά κατακτώντας τελικά όχι μόνο το έπαθλο αλλά και την καρδιά της Elizabeth Sue.
Το «Rocky IV» θα ήταν φτωχότερο αν έλειπε αυτό το τραγούδι. Η σεκανς που δείχνει τους δυο αντιπάλους να προπονούνται υπό τους ήχους του, είναι ασφαλώς μια σκηνή ανθολογίας από τις λίγες κι όποιος έχει γεννηθεί μεταξύ 1972-1980 και δεν θεωρεί την συγκεκριμένη ταινία ως την καλύτερη της πενταλογίας, τότε απλώς δεν έχει ιδέα από ψυχροπολεμικές τακτικές.
Το κομμάτι που έφτασε στο Νο1 του Μπιλμπορντ στις 7 Σεπτεμβρίου του 1985 και στο Νο6 στον αντίστοιχο κατάλογο επιτυχιών της Βρετανίας, είναι ένα απ’ τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας, αφιερωμένο σε έναν καναδό αθλητή, τον Rick Hansen, ο οποίος τότε γυρνούσε όλο τον κόσμο πάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι.
Γραμμένο απ’ τον Albert Hammond, πατέρα του σημερινού κιθαρίστα των Strokes, ήταν το κύριο μουσικό θέμα της ταινίας «Mannequin» (1987) με την Kim Cattrall και τον Andrew McCarthy. Είναι επίσης και το τελευταίο, ας πούμε, «σοβαρό» κομμάτι που τραγούδησε η τεράστια Grace Slick των Jefferson Airplane.
