Music box: Τα καλύτερα άλμπουμ του μήνα Στέλιος Αρτεμάκης Δημοσίευση: 11 Φεβρουαρίου 2010 Share Οι Magnetic Fields δίνουν υποσχέσεις αγάπης ντυμένες με μελαγχολικές μελωδίες, οι These New Puritans ανοίγουν μια νέα κατηγορία με το Hidden, οι Four Tet απλοποιούν την ευφυή τους electronica και οι Delphic κάνουν το δίσκο του μήνα ξύνοντας τις παλιές (και λατρεμένες) πληγές που άφησαν οι Orbital, οι New Order και οι Underworld.
Acolyte
Delphic
9/10
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί το ντεμπούτο των Delphic έρχεται μαζί με την πρώτη υποψηφιότητα για τα καλύτερα της χρονιάς. Η μπάντα από το Manchester ψηλαφίζει ότι καλύτερο από τη dance indie σκηνή των 90s που γεννήθηκε στην πόλη ξύνοντας τις παλιές (και λατρεμένες) πληγές που άφησαν οι Orbital, οι New Order και οι Underworld. Το περίεργο είναι αυτή η φαινομενικά απλή συνταγή, μπιτς πάνω σε κιθάρες πάνω σε μπασογραμμές, αποδείχτηκε πολύ δύσκολη για μια ολόκληρη σειρά από μπάντες όπως Hadouken, οι Kasabian και οι Klaxons που απέτυχαν και γύρισαν άρον άρον σε πιο συνηθισμένες ροκ φόρμες (χωρίς να αποκλείεται η δεύτερη ευκαιρία) . Και εδώ καταλαβαίνεις τι πήγε στραβά. Το λάθος που δεν έκαναν οι Delphic είναι να βάλουν απλοϊκή ηλεκτρονική μουσική πάνω σε ροκ στοιχεία. Πρώτο το Halcyon! Θα μπορούσε άνετα να ακουστεί σε κλαμπ της παραλιακής και να μην καταλάβει κανείς ότι δεν είναι remix.
Μπορείς να είσαι ποπ χωρίς να ντρέπεσαι; Μπορείς ακόμα να γράψεις ιστορίες για χαμένες αγάπες, για ξεχασμένες υποσχέσεις, για καλοκαιρινά απογεύματα και την ικανοποίηση της εκδίκησης; Να βάλεις ρεαλισμό, μελαγχολία και απαλές μελωδίες; Η απάντηση είναι «ναι!» Υπό προϋποθέσεις όμως. Θα πρέπει να του δώσεις αρκετές δόσεις πνεύματος. Ειρωνεία και αυτοσαρκασμό. Με φολκ πινελιές από μπάντζο και ακορντεόν. Αυτό ακριβώς κάνουν οι Magnetic Fields και χωρίς να ανακαλύπτουν τον τροχό (ή τον εαυτό τους μετά από εννιά άλμπουμ) παραμένουν ειλικρινείς απέναντι στο καλτ κοινό τους.
Υπάρχουν εκείνοι που ένα track στο iPod είναι ικανό να τους αλλάξει τη διάθεση μέσα σε πέντε λεπτά. Υπάρχουν που χρειάζονται μια ώρα θεραπείας με βινύλιο στο σαλόνι τους. Οι πρώτοι δε θα διαμαρτυρηθούν ποτέ για την ποιότητα του ήχου των 128 Kbps. Οι δεύτεροι μπορεί να πετάξουν το ηχοσύστημα τους στα σκουπίδια αν το κρίνουν ανεπαρκές. Ή να αγοράσουν καινούριο. Οι πρώτοι δεν θα ασχοληθούν ποτέ με το Hidden γιατί δεν περιέχει ούτε ένα καλό σινγκλάκι. Οι δεύτεροι θα το λατρέψουν γιατί θα τους δώσει 45 λεπτά από αυτό το ιδιόμορφο υβρίδιο από όμποε, μπιτς, πιάνο, χιχ χοπ ρίμες και φωνητικά χορωδίας. Τίποτα εύκολο στο δεύτερο άλμπουμ των These New Puritans. Καμία απογοήτευση επίσης.
Στην εποχή του post-οτιδήποτε, του θορύβου ήχου και του πολύπλοκου συνδυασμού ετερόκλητων μουσικών ρευμάτων οι Beach House παραμένουν πιστoί στο ιδεοτυπικό εφηβικό καλοκαίρι, αρνούνται να μεγαλώσουν και συνεχίζουν αποδίδουν τα ανθρώπινα συναισθήματα σαν να κάνουν φωτογραφία με ασπρόμαυρο φιλμ. Τα φωνητικά της Victoria LeGrand έρχονται να συμπληρώσουν το αιθέριο πιάνο, τα πλούσια reverb και τις νυσταγμένες κιθάρες του Alex Scally σε ένα άλμπουμ sequel στο μαγικό ντεμπούτο τους και τις αξίες που πρεσβεύει το σύγχρονο ρεύμα της dream pop των Lykke Li, των The xx και των Chairlift.
Αν και δε θα ικανοποιήσει τους πάντες, ειδικά αυτούς που λάτρεψαν το Rounds για τη νοημοσύνη του, η επιστροφή των Four Tet μετά από πέντε χρόνια είναι εξίσου όμορφη μέσα στην απλότητα της. Το There Is Love In You συνεχίζει να μπλέκει τζαζ και ηλεκτρονικά στοιχεία σε ένα σύνολο το οποίο αυτή τη φορά είναι πρωτίστως ambient, θα μπορούσε να λειτουργήσει δηλαδή και σαν μουσικό χαλί.
Συνέντευξη: Travel Mind Syndrome
Acolyte
Realism
Hidden
Teen Dream
There Is Love In You
