O Δεκάλογος του TEA (Τρώγειν Έξω Αξιοπρεπώς)* Δειπνεί ο ΚΚ Μοίρης Δημοσίευση: 21 Νοεμβρίου 2007 Share Η κατάδυση για το αιματηρό (σε χρόνο, ψυχική οδύνη και χρήμα) κυνήγι του dining out είναι ένα μεγάλο βήμα. Το κάνει πρώτος , θυσία για τους αναγνώστες του ΜΕΝ 24, o ΚΚ Μοίρης.
1. Να αποφύγεις , όπως ο Κρίστοφερ Λη το σκόρδο, τα εστιατόρια που όταν τηλεφωνείς για κράτηση, σου δίνουν τραπέζι για τις “και μισή” .Aν οι ιδιοκτήτες είναι τόσο προσηλωμένοι στο ρολόι, προφανώς αγνοούν το νόημα του “φιλοξενείν” που οφείλει να συνοδεύει το “τρώγειν”. Σ’ αυτή την περίπτωση θα μπορούσες να επιλέξεις και καντίνα (όπου είσαι ευπρόσδεκτος ακόμη κι αν εμφανιστείς “παρά είκοσι”).
2. Aν ο στόχος σου είναι να κάνεις το τραπέζι στους γευστικούς σου αδένες, μη δίνεις δεκάρα –παραπάνω απ’ ότι αξίζει- για τη θεσπέσια θέα. Όπως το έθεσαν κι άλλοι, πιο ψαχτήρια από σένα “ποτέ μην εμπιστεύεσαι το φαγητό στο πιο γκλα-μουράτο μέρος της πόλης, όπου ξοδεύουν πιο πολύ χρόνο διπλώνοντας τις πετσέτες παρά στο να ετοιμάζουν μενού”.
3. Όταν θέλεις καλό τραπέζι για δύο, κάνε κράτηση για τρεις. Εντάξει, είναι κομματάκι ξεδιάντροπο αλλά σε ειδικές περιπτώσεις (όπως όλες οι κρατήσεις για δύο) ενδέχεται να σώσει τη συνέχεια της βραδιάς (ε τι ; δεν θα έχει και συνέχεια η βραδιά ;).
4. Αν σε οδηγήσουν σε κακό τραπέζι, ζήτα επιτακτικά καλύτερο. Βέβαια, ο ορισμός “καλό – κακό” εξαρτάται από το βαθμό επιδειξιομανίας σου. Κάποιοι λατρεύουν να τρώνε έχοντας φάτσα-κάρτα μια γεμάτη σάλα, άλλοι προτιμούν να τρώνε “εκτός θεωρείου” , κανείς δεν θεωρεί τζακ-ποτ το να τρώει δίπλα στην τουαλέτα.
5. Δεν είναι καθόλου κακό να επιλέγεις να τρως σε “οικογενειακά” εστιατόρια. Έχει κάποιο βαθμό μαζοχιστικής ικανοποίησης να ξέρεις (ακόμη κι αν δεν έφαγες όσο καλά ήθελες) πως τα λεφτά σου μπήκαν στο λογαριασμό μιας τοπικής συμμορίας και όχι της Οργάνωσης Γιακούζα.
6. Κάνε κράτηση για γωνιακό τραπέζι, ειδικά όταν βγαίνεις με γυναίκα. Ξέχνα τις αμερικανιές που βλέπεις στη μεγάλη οθόνη και θα διαπιστώσεις πως το να κάθεσαι στο δεξί πλευρό της είναι ερωτικότερο απ’ το να ‘σαι απέναντι, σαν ανακριτής (έστω, από τους καλούς) της Stazi.
7. Αν πηγαίνεις για πρώτη φορά και δεν έχεις σύνδρομο ξερόλα, θα ήταν μια ενδεχομένως σοφή κίνηση να ρωτήσεις “ ποια είναι η Φεράρι του μενού ;” (ούτε να το διανοηθείς να το θέσεις έτσι, απλά ρώτα ποιο είναι το καλύτερο πιάτο). Οποιοσδήποτε σερβιτόρος που σέβεται τον εαυτό του και τον χώρο που δουλεύει, θα έχει μια πειστική και ξεκάθαρη απάντηση. Και κατά 50% να υπερέβαλλε (βάζω στοίχημα), πάλι καλά θα φας (εσύ μη βάζεις).
8. Aν το πιάτο που επέλεξες δεν σε ικανοποιεί απόλυτα, στείλτο πίσω γρή-γο-ρα. Δεν είναι κομψό (και υπό προϋποθέσεις είναι έως επικίνδυνο) να περιγράφεις πόσο κακό ήταν το φαγητό που δεν υπάρχει πια μέσα στο μισοάδειο ή άδειο σου πιάτο. Ούτε για τη γυναίκα σου δεν θα το έκανες αυτό.
9. Με το που θα δεις να σε σερβίρουν πριν από την συνοδό σου (είδες τι ουδέτερα που το θέτουμε ;), σημαίνει – με την έξτρα λαρτζ φιλοσοφία που επιδεικνύουν- πως είσαι ελεύθερος να φύγεις χωρίς να πληρώσεις. Ακόμη περισσότερο : αν δεν σε ενοχλήσει η χοντράδα τους αυτή, δεν δικαιούσαι να φας καλά. Γενικώς.
10. Καλό θα ήταν να μην ξαναπατήσεις σε εστιατόριο όπου σου λένε “καλησπέρα , με λένε Πέγκυ, είμαι από την Κέρκυρα και θα σας σερβίρω εγώ σήμερα”. Εκτός κι αν βγήκες για να φας μόνος και σου πει “με λένε Peach και είμαι απ’ τη Georgia” .
Tώρα κάνω την προσευχή μου μη τυχόν και με πιάσει στο στόμα του ο Αθήναιος. Δαγκώνει πιο άσχημα κι απ’ την Peach.
* ελευθέρας βοσκής διασκευή από το KITCHEN CON του Trevor White.
Οι 5+1 πιο εύκολες και γευστικές σαλάτες
