Τα 24 "θέλω" για το 2010 Κρατάει τη μάνικα και γεμίζει ο Κ.Κ.Μοίρης Δημοσίευση: 05 Ιανουαρίου 2010 Share Πόσα «θέλω» χρειάζεται για να φουλάρει το τεπόζιτο του 2010;
Θέλω να μην ξαναμυρίσω ιώδιο και αλκοολούχο διάλυμα σε δωμάτια και διαδρόμους νοσοκομείων (και έξω από αυτούς).
Θέλω να κοιμηθώ ένα ολόκληρο 8ωρο χωρίς διακοπή για το σπλάτερ της επόμενης μέρας ή μίζερα όνειρα.
Θέλω το αγαπημένο μου άσπρο πουκάμισο να έχει έναν ηρωικό θάνατο που του αρμόζει : πάνω σε αγαπημένο δέρμα, όχι να πεθάνει μόνο κι έρημο σε μια σκοτεινή ντουλάπα.
Θέλω η φθορά των εγκεφαλικών μου κυττάρων να είναι μικρότερη από αυτήν που προβλέπει- για τα χιλιόμετρα που έφτασα- το Βιβλίο Κατασκευαστή.
Θέλω να πιω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κοιτώντας στα μάτια αυτόν που έχω απέναντι, χωρίς να έχω να του πω ο,τιδήποτε και να με καταλάβει μια χαρά.
Θέλω να ανέβω πολλές φορές σε αεροπλάνα και άλλες τόσες να ξανακατέβω. Είναι βασικό αυτό (για να μπορέσω να ξανανέβω).
Θέλω να διαβάσω κάτι αληθινά καινούριο που θα με συνεπάρει. Κι ας με βγάλει όπου να ‘ναι, είμαι δεμένος με μια λεπτή αόρατη κλωστή για να ξανάβρω το δρόμο (και δεν θα κόψω την κλωστή όταν γυρίσω, για να μπορέσω να ξαναχαθώ).
Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω για να ζω και όχι το αντίθετο. Τέτοια μετάλλαξη ούτε στον χειρότερο εχθρό μου θα ευχόμουν.
Θέλω να ακούσω ξανά μουσικές που θα τρυπώσουν κάτω από το δέρμα μου και θα μολύνουν όμορφα το αίμα μου, δεν θέλω ανοσία σε soul infections.
Θέλω ακόμη πέντε λεπτά κι ας είναι η τελευταία φορά που θα μυρίσω γνώριμο ιδρώτα (μετά θα ξαναζητήσω κι άλλα πέντε λεπτά και μετά άλλα πέντε και πάει λέγοντας μέχρι να συμπληρωθεί μια ζωή).
Θέλω να παίζω μπιρίμπα με την ίδια παρέα κάθε δεύτερο Σάββατο. Σύμφωνοι, είναι λίγο Ζαχαράτος αλλά μερικές σαχλές εμμονές είναι το άλλοθι για τις μεγαλύτερες.
Θέλω να μη με εγκαταλείψουν οι εμμονές μου, ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με ανθρώπους. Είναι αργά για να ψάχνω εναλλακτικές διαδρομές (που ξέρω ότι στο ίδιο μέρος θα με βγάλουν).
Θέλω να μην χρειαστεί να περιμένω έναν αιώνα για να διασταυρωθεί το βλέμμα του γιατρού με το δικό μου ώσπου ν’ ακούσω “όλα καλά”.
Θέλω να διαβάζω sms που λένε «σ’αγαπώ», «μου λείπεις», «να προσέχεις», «έλα πάρε με, βρέχει», «στείλε λεφτά αύριο». Σημαίνει πως υπάρχουν κάποιοι που -ακόμη- με χρειάζονται.
Θέλω να δω πάλι κάτι στο σινεμά που θα θολώσει, θα υγράνει και θα καθαρίσει τα βαριεστημένα και κουρασμένα μάτια μου που βαυκαλίζονται πως τα ‘χουν δει όλα.
Θέλω να μοιραστώ μια φέτα καρπούζι τον Αύγουστο και να μη με νοιάζει τι γεύση θα έχει. Αρκεί που θα ξαναείναι καλοκαίρι και θα την μοιραστώ.
Θέλω να αγοράσω κάτι εντελώς άχρηστο που θα αποδειχθεί –στην πορεία- ακόμη πιο άχρηστο από ότι περίμενα. Έτσι ίσως κάποτε μάθω να εκτιμώ την αξία των χρήσιμων.
Θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να προβάρουν τα καινούρια τους φτερά, είναι νωρίς ακόμη αλλά θα προσπαθήσω να μη τους τσαλακώσω έστω κι ένα πούπουλο γιατί δεν πουλάνε πουθενά φτερά για να τα αντικαταστήσω.
Θέλω να μην (ξαν)αλλάξω νούμερο παντελόνι. Εντάξει, κάπως πρέπει να ζήσουν οι ράφτες αλλά πριν προλάβω να τους πληρώσω θα με σκοτώσει σε μια σκοτεινή γωνιά σα σκυλί ο καρδιολόγος μου. Αν δεν τον προλάβει στην προηγούμενη γωνία ο ενδοκρινολόγος μου.
Θέλω να ξανακάνω την Τέλεια Διαδρομή με το αυτοκίνητο. Μέχρι την επόμενη Τέλεια Διαδρομή.
Θέλω να μην αλλάξει καμιά γεύση από όσες θυμάμαι, τις θέλω όπως την πρώτη φορά που μπήκαν μέσα μου και με παρέλυσαν. Aν είναι ανθρώπινες, ακόμη καλύτερα.
Θέλω να μη κλάψει κανείς εξ αιτίας μου. Εμένα, όμως, δεν με πειράζει να κλάψω ανακουφισμένος.
Θέλω όταν μετρηθούμε στο τέλος της διαδρομής, να μη λείπει κανείς.
Θέλω να μην πάψω ποτέ να γεννάω κι άλλα «θέλω» κι ας ξέρω πως κανένα μα κανένα δεν είναι στο χέρι μου. Αδιαφορώ, το παν είναι να είσαι θετικά άπληστος στο ανέφικτο.
Αυτά, νομίζω, αρκούν για φέτος. Άλλωστε ο αρχισυντάκτης το ξεκαθάρισε : «Κ.Κ.Μοίρη, «δεν θέλω» πάνω από 700 λέξεις. Μπούχτισαν όλοι οι αναγνώστες από το φαγητό τόσες μέρες, δεν θα μου τους αποτελειώσεις εσύ».
